ontrafelende wereld…

jij vervaagt bij elke poging om te meten,
ik zou jou willen grijpen, en die trotse ridder
met een schijnbaar niet aflatend bezit willen opsluiten.
je glipt steeds weg… waar leerde jij
zo jezelf te zijn dat je steeds een ander lijkt?
te zeker ben jij… te onschuldig…
alsof je op een verlaten eiland woonde,
je eigen slachtoffer,
alleenheerser in alleenheerschappij,
in perfecte vrijheid die alleen engelen kunnen ervaren,
maar zo eenzaam…
vanwaar deze rust en zuiverheid?
voedt je ze op als zijn het de kinderen
van jou persoonlijke stralen,
als een schuilhut te gebruiken
tegen de zich zo snel ontrafelende wereld?

wat voel ik wanneer ik jou zie? verbazing…
dan voel ik m’n arm hypocriet
tegenover jou volwassen grijns,
zo charmant ontwapend…
zo’n berg van verdriet…

ter beschikking…

nooit zal ik meer kwijtraken
wat ik tot nu toe heb geleerd,
mijn geest de prijs,
zonder veel moeite te verkrijgen
en altijd ter beschikking:
- de ongebonden nachten die hebben als enige regel,
onder mijn eigen absolutisme, 
mijn kale verstand, in woorden gevat,
- de onzekerheid van mijn daden, tegenover
de natuur die neigt naar zweven,
liefde steeds weer achtervolgd door absolute waarheid,
- en, uiteindelijk, elke gram die ik weeg,
subtiel glimlachend, zich romantisch overgevend
aan de instinctieve geest van vervulling…

geloof de sceptische mensen niet…

ik ken sceptische mensen die zeggen
dat liefde niet bestaat…
dat wat jij en ik toen voelden gewoon een
alchemistische mix van hormonen, nood en eenzaamheid was…
het was toen lente net als nu en alle mensen liepen
door de stad op zoek naar een ander wezen die, net als zij,
dezelfde hoeveelheid hormonen, nood en eenzaamheid
kwijt wilden…
sindsdien zijn velen getrouwd,
hebben kinderen gebaard, ter wereld gebracht
en misschien zijn ze niet meer zo eenzaam…

dat zeggen ze, sceptische mensen…

ze zeggen ook dat niets de dood kan overwinnen:
beroemd zijn niet, geluk ook niet,
geld de minste van allen, kunst – oh, wat een illusie!,
ze geven het-zichzelf-ontdekken een kans,
maar over de liefde zijn ze allemaal zo kritisch!
ten eerste: liefde bestaat niet.
ten tweede: als het, door omstandigheden,
lijkt te zijn ontstaan,
glijdt het zo snel weg dat je na enkele jaren
denkt: “was dat het nou???”…

en nu, wie ben ik om te ontkennen
wat al die rechtvaardige mensen,
met zo veel menselijke deftigheid,
in al die jaren tot nu toe,
in steen hebben geschreven?
ik ben maar een gewoon persoon die af en toe
verliefd raakt maar het voelt zo goed! zo eeuwig!

en daarom mag jij niet meer weg, je blijft bij mij,
jou sterfelijkheid kan ik alleen genezen met mijn liefde…
samen kunnen wij de sceptici laten verdwijnen, misschien…

geloof de sceptische mensen niet:
ze zijn te wijs om door de blauwe hemel iets te kunnen zien…

o alta…

Stãteam sã fiu… Curgeau prin plopi cocorii
dar toamna nu era si nici tîrziu…
Devremele doar prea devreme
si aburii vietii prea plapinzi…
Nici drum, nici casa, nici popas…
Nu inca…
Mã culegeam doar chintesentã,
parabola a ceea ce voi fi…
Cu creier, ochi, puls, excrement…
Atit de viu…
Atit de dimineatã…
“Eternitatea mea e prea incertã ca sã cred în devenirea de-o viatã.”
De-atunci mimez fiinta, stind sã fiu…
Cobor si urc si tremur si mã-mpiedic
sperind cã poate asta-i sensul…
Sensul…
Cocorii curg si-acum
dar plopii-s altii
iar din oglinda-mi face semn o fatã
din care-oricit as vrea nu mã desprind:
prea multe riduri, si carunte, -am strins
pe petecul pe care-ar trebui sã stea,
cu fala si onoare, sensul vietii…

xxx

din definitiile pe care le dau

ramin, ca valabile, doar cele care au

intr-o foarte mica masura de-a face cu realitatea…

ma numar astfel, printre filosofii care,

respinsi de concret,

retin din abstract si meandrele sale

nu mai multa idee decit au nevoie

ca sa isi inspire creionul

catre singura lor solutie de compromis:

ludicul vers…