zich…

het is een gewoonte geworden
(een slechte, maar toch van mij, dus
nog acceptabel…)
om zo laat mogelijk naar bed  te gaan…
dan komt morgen ook wat later
en heb ik nog 2, 3 uur extra om 
(zo diep mogelijk) te geloven
dat misschien morgen niet meer hoeft te zijn…
helemaal niet…

hetzelde gedoe met mezelf,
hetzelfde, gelijk hetzelfde mezelf,
alsof deze mezelf oneindig is geworden
in de tijd tussen mijn geboorte en nu…

stop maar, lief ogenblik, stop nu
dan hoeft morgen werkelijk
niet meer van mij, perse, te zijn
en blijf ik dan als ene faust,
onopgelost,
onregelmatig,
ontrouw maar levend,
te bewijzen dat zielehandel
niets te maken heeft met gevallen engelen
maar met de simpele verveling van de “zich”…

hier is mijn ziel…