You are currently browsing the monthly archive for august 2007.
tocmai am aflat (indus, recunosc) ca tot ceea ce pot sa fac este sa o iubesc la maximum tot timpul, atita vreme cit pot, pentru ca, cu siguranta, va veni o zi cind va fi prea tirziu…
traind in olanda lui portocaliu, invat in fiecare zi cite ceva… nu ceea ce as vrea sa invat ci ceva ce TREBUIE sa invat… traind in tara modelului democratic in care toate natiile comunitesc-impreuna, sint OBLIGATA in fiecare zi sa fac ceva ce altfel nu as vrea sa fac… oare cum se impaca sistemul de aici cu sine: trebuie sa faci ASA desi esti, in principiu, liber?
am invatat, printre altele, ca sintem toti egali si ca trebuie sa ne acceptam reciproc cu alea-negre-si-alea-albe ale fiecaruia… drept urmare ma comport ca atare si zimbesc cind critic, nu ma mai enervez la primarie cind dosarul meu este aminat si nu tip la vinzatoarea de la piine cind se face ca nu intelege ce fel de piine vreau doar pentru ca am un accent de imigrant…
oare cum sa fac sa aplic asta si inlauntrul inlauntrului meu, acolo unde cucoana care ar trebui sa fie un exemplu de verticalitate si onestitate (nu aia de la piine, alta) ma pocneste cu prostia, ipocrizia si ineptia cu care ma trateaza – doar pentru ca vin din europadeest…
spune-ti-mi: oare cum sa fac?
(sincer? nici macar nu am accent… sau daca am, e dulce ca e romanesc…)
ce trist ca trebuie sa adaug “in graba”… ar fi trebuit sa ramina “documentar vazut” dar cum viata e la fel de neprogramata ca un dna oarecare (adica eu sau tu sau el sau ea), nu am reusit sa zapez decit catre sfirsitul documentarului…
un documentar despre karl popper… si despre cautarea adevarului… sau despre cum trebuie (sau, daca as formula conform lui popper: “ar trebui”) ca adevarul sa nu ramina absolut… pentru ca, da, trebuie cu totii sa cautam si sa ne cautam pina la ziua de apoi, pentru ca, da, doar asta ne ramine dupa ce risipim atita timp cu spalatul pe dinti, cu mincatul si facutul lui pipi, pentru ca, da, cum oare am putea spune “stiu ca nu stiu” daca nu am accepta ca adevarul NU este absolut?
din intimplare, dupa ce am inchis televizorul (i-am si facut o poza lui popper, adica imaginii lui din ecranul televizorului), intr-un email am primit urmatorul citat: “The intuitive mind is a sacred gift and the rational mind is a faithful servant. We have created a society that honors the servant and has forgotten the gift.” ia cugetati si voi… cum eu cred mai curind in coincidenta (despre definitia acesteia tare as mai scrie citeva rinduri dar nu acum) decit in “semn” (acest termen i l-as da adelei, ea ii stie definitia), mi-am spus: “ia uite ce coincidenta: numele lui einstein de doua ori, in aceeasi seara, in contexte diferite ce-i drept, dupa ce, in haosul in care traiesc, nu i-am auzit numele de vreo 45 de ani…
interesant: nu mai citesc decit ca un diletant (o carte la doua luni, cite 3, 4 pagini odata, cind apuc un moment), scriu poezie la fel de des cum merg la coafor si dintr-un adinc atit de rar accesat incit parca scrie o alta persoana prin mine, m-am rupt de lumea literara iar despre cum se maninca filosofia acum nu mai stiu ABSOLUT nimic si totusi, cele 20 de minute cu popper mi-au fost atit de familiare incit pot sa asigur pe toata lumea cu mina la timpla mea cugetatoare ca nu m-am schimbat nici macar un grad pe scara “mihaela” si ca asa cum apa curge dar riul ramine acelasi, la fel si eu persist in a fi cea de la 16 ani (atunci cind m-am descoperit), indiferent de toanele si mofturile lumii din jurul meu…
e oare greu sa ramii acelasi?
mijn naam betekent niets
(of toch, michael, de engel, de macht, eruit zien als god?)
al blijft die hangen dag na dag
met mij op pad…
een M, patriarchaal maar doof,
een krachtig begin voor een
vrouwelijk ontwerp van god
die onbeleefd, doch trouw,
wist hoe ze groeien moest
tot een definitive spiegel van geloof…
een I, acuut, provincieel en overduidelijk,
het is dat deel van mij die niet kan stoppen,
die moet tot aan het einde blijven spelen,
een spelerij van zwart en wit,
nuances wil ik niet,
relativeren is onmogelijk…
een H… verlegen als een kat,
je weet: ze liegt,
ze zegt dat ze ontzettend van je houdt,
je gelooft haar een je gaat,
wat maakt het uit,
zoete onwetendheid van mij,
zoete onwetendheid van mij…
een A, primair (niet primitief),
verbaasd,
hier is ooit alles begonnen
om mij, vandaag,
met woorden, helderder dan muziek,
mijn naam te laten gloeien,
in een lied…
een E… zo scherp en open,
de onverhinderde echo van mijn pijn,
zo martelend, zo wreed, gemeen
als elke ochtend dat ik moet opstaan,
weer te schreeuwen,
weer aan te moeten nemen
dat eeuwigheid alleen bestaat in sprookjes…
een L… wat lief…
laconiek niettemin onschuldig,
het brengt geluk, zeggen ze,
en het bloeit in de lente,
een klankwoord die iets meer verdient ,
niet dicht, ook niet geheel geopend…
ik wou dat ik een L was:
net zoveel lui als agressief…
en nog een A… het teken van een “zij”…
dan bovenop nog een gram waarde
en in zeven letters heb je mij…
