…

daar sta ik: brutaal en ontevreden,
als een engel die de weg naar god kwijt is geraakt…
geen woorden om te spreken,
geen trommels om te slaan,
een blik,
dat ben ik,
twee ogen samen in de droge aarde,
stof, ongeduld, spijt, haat,
een hand die zwaait,
een zon die slaapt op mijn nu al te zwakke schouders…
ooit wist ik beter,
ooit was ik zelf de regenboog, krachtig en genoeg,
nu sta ik hier, zo bizar alleen,
wel ontevreden en brutaal, een engel,
verloren ziel, blind, stom en doof,
geen druppel meer van hoop…
twee ogen die ver nog kunnen kijken
maar absoluut niet meer kunnen zien…