de wens…

er was eens een wens
die gevallen was uit de
gebroken zak
van een wandelend meisje.
niet voorzichtig genoeg,
verloor ze haar wens,
op een ochtend,
tussen de marktstraat
en de kerk…
heel toevallig liep ik langs
tussen de marktstraat en de kerk…
het meisje verdween net
om de hoek.
(ik ruik haar nog:
lavendel, arrogantie en genoot…)
een agent rapte iets op
van de stoep en vroeg:
hoort dit bij u meneer?
is dit uw wens?
zijn ogen kijken me aan
vol moed en vol historische eer
van de 100 jaar alfabetisme in dit land…
eeeh, nee, ik heb er al een.
agent loopt weg
met een onbekende wens in zijn zak.
het meisje had pech:
haar wens komt niet meer uit.
wat betreft mezelf:
ik heb geen zakjes aan mijn jas.