zoen…

er zingt een iets
daar
op de bodem van mijn pijn,
een iets zonder geweten of belang.
toeval of gegeven?
geluk of lot?
zou ik hem ooit met mijn
verstaan, bloot en terecht,
kunnen afmeten?
ik hoor het, hoor je’t ook,
zo mooi maar zo difuus,
afwachtend,
onverwacht,
oh, wacht!
dat lied ken ik,
mijn oma nurrieerde het
altijd met kerst,
s’ochtend, toen de zon
verspreid was nog over de witte sneew…
de pijn doet pijn,
het bijt als kou,
zacht, diep, waanzinnig regelmatig,
maak alsjeblieft een pleister van dat lied
en plak het op mijn ziel…
ik zal je zoenen.