zoen…

er zingt iets
daar
op de bodem van mijn pijn,
een iets zonder geweten of belang.
toeval of gegeven?
geluk of lot?
zou ik hem ooit met mijn
verstand, bloot en terecht,
kunnen afmeten?
ik hoor het, hoor je  ‘t ook,
zo mooi maar zo diffuus,
afwachtend,
onverwacht,
oh, wacht!
dat lied ken ik,
mijn oma neuriede het
altijd met kerst,
s’ochtend, toen de zon
nog verspreid was over de witte sneeuw…
de pijn doet pijn,
het bijt als kou,
zacht, diep, waanzinnig regelmatig,
maak alsjeblieft een pleister van dat lied
en plak het op mijn ziel…
ik zal je zoenen.